وقتی جامعه در رکود فرو میرود، برند شخصی به کالایی لوکس و غیرضروری بدل میشود. بسیاری از متخصصان تصور میکنند برندینگ یک ویترین پر زرقوبرق برای روزهای رونق است. به تجربه دیدهام که این یک اشتباه بزرگ است. در این شرایط، برندِ شما نه یک ویترین برای نمایش، بلکه ابزار اصلیِ بقای شماست.
برای عبور از رکود، نباید به دنبال معجزه باشیم؛ مدلِ ارائه خدماتمان را بازنگری کنیم تا بتوانیم در بازارِ کوچکشدهی امروز، همچنان انتخاب شویم.
اگر میخواهید در این دوران، هم ثَباتِ خود را حفظ کنید و هم تأثیری بر ناامیدیِ جمعی بگذارید، این نقشهیِ راهِ پیشنهادی من (هدایتگر و مشاور برند شخصی و با تجربهی سالها همراهی با مدیران و افراد طالب رشد و تاثیرگذاری)، به خودم و شماست؛
یک | هَرسِ استراتژیک؛ بازگشت به هسته
وقتی بازارها کوچک میشوند، تقاضا برای «همهچیزدانها» به شدت سقوط میکند.
مشتری در دوران سخت، ریسک نمیکند؛ او در حقیقت به کسی پول میدهد که تخصصاش بهطور مستقیم دردش را دوا کند.
انسانِ عملگرا در رکود، هَرَس میکند. درختی که شاخههایِ خشک را نگه دارد، زیرِ بارِ برف میشکند. پس فهرستِ خدماتِ خود را بازبینی کنیم. کدام بخش از تخصصِ ما در این دورانِ سخت، بیشترین ارزشِ ملموس را برای مخاطب خلق میکند؟ همان را نگه داریم و بقیه را – حتا اگر دوستداشتنی هستند- بهطور موقت کنار بگذاریم.
در رکود، عمقْ بهتر از عرض است و همانطور که در طبیعت، هر درختی ریشههایی دارد، برندِ شخصیِ ما نیز بازتابِ همان «ریشهی اصیل» ماست.
به قول حضرت مولانا:
«هر کسی کو دور مانْد از اصلِ خویش
باز جوید روزگارِ وصل خویش»
در بحران، زمان بازجُستنِ روزگار وصل و رجعت به اصالت است. اصلِ بنیادینِ ما چیست؟ همانجاست که برندِ ما باید متمرکز شود.
دو | برندینگ بهمثابهی سخاوتِ متخصصانه
در دورانِ نِخوت، مردم به وعدههایِ توخالیِ تبلیغاتی حساسیتِ شدید دارند و در شرایطی که اعتماد عمومی کم شده، شعارهای انگیزشی دیگر خریدار ندارند.
مخاطب، امروز از ما «نقشهی راه» میخواهد، نه «جملات زیبا». اینجا جایی است که «سخاوت» به یک ابزارِ برندینگ قدرتمند تبدیل میشود.
بنابراین پیشنهاد میشود بخشی از دانشِ خود را بدون گرفتن هزینه و بهصورت راهحلمحور منتشر کنیم. نه محتوایِ انگیزشیِ زرد، بلکه نقشهیِ راهحلِ یک مسئلهِ واقعی.
وقتی به دیگران کمک میکنیم تا در رکود، چالشی را رفع کنند، ما نه فقط یک متخصص که یک رهبرِ فکری در بحران هستیم.
این کنشگریِ حرفهای، ناامیدیِ اجتماعی را با تولیدِ امیدِ واقعبینانه پاسخ میدهد.
سه | معماریِ روایتِ خروج از رکود
مخاطب درگیر چالشهای واقعی است و نیاز دارد ببیند؛ آیا طرف مقابلش کسی است که شرایطش را درک میکند و برایش برنامهی خروج دارد؟
اگر ما همچنان در شبکههای اجتماعی از موفقیتهای بینقصمان میگوییم، فاصلهی روانی عمیقی بین خود و او ایجاد میکنیم. بهتر است شجاعتِ صادق بودن دربارهی ناکارآمدیها را داشته باشیم.
لازم نیست قهرمانِ شکستناپذیر باشیم؛ کافی است بهعنوان همسفرِ مطلع، ایفای نقش کنیم. طبق تجربهی من در مشاوره و ارتباط با افراد و مدیران خاص و متفاوت پیشنهاد میکنم، برندِ ما روایتگرِ خروج باشد.
روایتِ خود را تغییر دهیم و تنها از موفقیتها حرف نزنیم؛ از مسئلههایِ واقعی بگوییم و از چگونگیِ حل آنها.
چهار | شبکهسازیِ کیفی در عصرِ انزوا
نِخوت، آدمها را به اِنزوا میکشاند، اما انسانِ عملگرا میداند که خروج از رکود، یک پروژهیِ جمعی است. به جایِ تلاش برایِ جذبِ افراد عامه، بر کیفیتِ روابطِ حرفهای متمرکز شویم. سراغِ شبکهای که قبلا ساختیم، برویم. با متخصصان همفکر که نگاهی مشابه به ارتقایِ کیفیت دارند، همافزایی کنیم.
برندِ ما در پیوند با برندهایِ معتبرِ دیگر، قدرتمندتر میشود. همافزایی با آنها، ما را از یک واحدِ آسیبپذیر به بخشی از یک اکوسیستمِ تابآور تبدیل میکند؛ این یعنی شبکهسازیِ مبتنی بر ارزش بهجای بازاریابیِ مبتنی بر عدد.
برندِ شخصیِ ما در پیوند با این شبکه، دیگر نه یک شخصِ تنها، بلکه یک قُطبِ تأثیرگذار است که با انضباطِ شخصی و تعهدِ حرفهای، معنایِ حضور را در روزهایِ سخت بازتعریف میکند. به یاد داشته باشیم که رکود، یک ترمِ سخت در مدرسهیِ زندگی است؛ آنکه با اصالتِ درونی و پیوندهایِ انسانی، مدل کسبوکارش را منعطف نگه میدارد، نه تنها از این طوفان به سلامت میگذرد، که مسیرِ خروج را برایِ همسفرانش نیز هموار میکند.
پنج | انضباط شخصی و اعتبار
وقتی همه چیز بیثَبات است، انضباطِ شخصیِ ما در کار، جزء معدود چیزهایی است که به برندمان اعتبار میبخشد. در دورانِ رکود، بسیاری از رقبا استانداردها را پایین میآورند تا هزینهها را کم کنند، اما ما تا میتوانیم ضمن حفظ کیفیت و مدیریت هزینهها با شفقت و زیست مسئولانهی خود کاری کنیم تا در ذهنِ مخاطب بهعنوان «سرمایهی اعتماد» حک شود.
وقتی ما، حتا در شرایطِ سخت، اصولِ حرفهای خود را زیر پا نمیگذاریم، در واقع داریم به جامعه پیام میدهیم: امید هنوز هست؛ امید به کیفیت، به دقت، به تعهد. این «حضورِ متعهدانه» در دلِ طوفان، همان شیوهی رهبری است که در بحران، نه تسلیمِ شرایط، که به جستوجویِ ظرفیتهایِ پنهان برمیخیزد.
عمل کردن، تنها راهِ تغییرِ وضعیت است.
رکود نه یک بنبست، بلکه یک غَربال است. آنچه در این ایام ساخته میشود، از جنسِ شعار نیست؛ از جنسِ عملِ پیوسته و حلِ چالشهای واقعیِ مخاطب است.
آستینها را بالا بزنیم؛ برندِ ما در همین «حلِ مسئلههای کوچک» ساخته میشود، نه در ذهنیتِ انتظار برای تغییرِ اوضاع. این نقشهیِ راهِ ماست: از بودنِ آگاهانه به سمتِ تغییرِ مسئولانه.
به قولِ حضرت سعدی:
«به راهِ بادیه رفتن بِه از نشستنِ باطل
و گر مراد نیابم به قدر وُسع بکوشم»
- آنچه خواندید، یادداشتی بدیع (اصیل و بیرون از مجلهی کاغذی طراحان ایده) است که در بخشِ «پنجرهی پشتی» وبسایت نشریه و برای نخستینبار منتشر شده است.
نقد و نظرهای خود را در بخش کامنتها با ما در میان بگذارید///